???? ??? ???

در برگهای نخستین کتاب، با مانیفست شاعر نسبت به شعر خویش و دیگران شاعران زمانه آشنا می شویم:
شرم باد مرا اگر بسرایم كه گویندم «شاعر»! است و دریوزگی چند نگاه تحسین‌ آمیز و سطحی را از پیراهن عقل به درشوم.
شرم باد مرا شرمی عظیم، اگر واژگانی چند به رشته كشم كه گویندم «اهل قلم» است و سخن‌ پرداز؛ در این نمایش ‌بازارِ عرضه‌ی «خود»، كالایی باشم پیچیده در زرورقی چشم ‌فریب، باد به غبغب افكنده‌ یی تهی‌ مغز، پركننده‌ی گوش‌ ها. و آوخ! تهی از حقیقت دلقكی، رقصنده با باد و آنچه «پسند روز» نام دارد. شرم! شرم!

آ...