Elifcan

Bozkır; sesin değil sözün yükseldiği güngörmüş insanların yaşadığı şirin bir Anadolu köyüydü.
Bozkır’ın taş duvarlı evlerinin birinde dünyaya gözlerini açmış güllerden bir kırmızı güldü Elif. Anasının, babasının yüzündeki mutluluğun adıydı. Elif gibi uzun, ince, nazenin bir kız olsun diye Elif adını koymuştu anası babası. Elif’in güzelliği pati oldu, adım oldu, ses oldu, söz oldu. Bozkır’ın tepelerinden günler doğdu, günler battı. Elif sevilesi bir yüz oldu. Elif gencecik goncagül bir kız ol...