Psychomotoryka jako praktyka spoleczna

W prowokujący do myślenia sposób autor analizuje praktyki psychomotoryczne stosowane w żlobkach w Kurytybie w latach 1986-1994, przyjmując je jako praktykę spoleczną. Traktując praktyki cielesne jako praktyki spoleczne, można sproblematyzowac koncepcje ciala i psychomotoryczności obecne w edukacji wczesnoszkolnej, podkreślając ich podstawy w różnych i antagonistycznych koncepcjach czlowieka i jego relacji cielesnych: idealistycznej i dualistycznej koncepcji, która zajmuje się cialem w sposó...