????? ? ????? ???

"انسان و تسخیر ماه"، جایی که کلمات همچون اشک‌های ستاره‌باران بر صفحه می‌چکند:

چرا ماه و مریخ، این پناهگاه‌های دور؟ زیرا زمین، این زخم‌خورده‌ی پر از زنجیر، دلم را به درد می‌آورد - جایی که دختران افغان را از نور دانش می‌رانند، در حالی که روح بشر با شعله‌های راکت به سوی آسمان‌ها می‌گرید. ماه، ای یار نقره‌فام، با آغوش نرم گرانش‌ات و دریای آرامش غبارآلود، شاعران را به نجوا می‌خواند و رویاپردازانی چون ماسک را به عشق تسخیر. من کاوش کردم، با قلبی لرزان از غم، تا فریاد بزنم: دختران افغان، این پروانه‌...